سبک معماری نئوکلاسیک Neoclassical

سبک معماری نئوکلاسیک از نیمه دوم قرن هیجدهم تا اواخر قرن نوزدهم میلادی در قاره اروپا رایج بود در این سبک نوکلاسیسسم (Neoclassical) خالص ترین نوع از عصر کلاسیک اصول ویتروویوس و معمار ایتالیایی آندرا پالادیوالهام گرفته در معماری نئوکلاسیک دیوارها نقش بسیار مهمی را بازی می کنند در هر دیوار شخصیت جداگانه ای را برای خود دارد در جزئیاتش واکنشی تزئینات سبک روکوکو  را دارا می باشد و در فرمول معماری خود نتیجه سنتی‌سازی ویژگی‌های باروک پسین تجلی یافته در حال حاضر معماری نئوکلاسیک در ساختمان های معاصر تحت عنوان معماری کلاسیک جدید نیز معروف است . این سبک غربی در زمان پادشاهی ناصرالدین شاه قاجار به دلیل سفرهای زیاد وی به اروپا در اواخر قرن نوزدهم میلادی تحت عنوان تجددگرایی در ایران وارد شد و در پی آن معماری ایران را دستخوش تغییرات زیادی کرد .

تفاوت اصلی این سبک با سبک کلاسیک در تنوع رنگ ها میباشد به طوریکه در سبک کلاسیک تنها یک رنگ مانند سفید یا رنگ هایی هم طیف سفید و بسیار روشن استفاده میشود ولی در سبک نئوکلاسیک میتوان چندین رنگ مختلف را مشاهده کرد .

عنصرهای بسیار مهم در شناخت این سبک معماری را میتوان به قید زیر معرفی کرد :

  • شکل های هندسی و حجم هایی با ابعاد بزرگ
  • شکل های هندسی اغلب پیچیده
  • ستون های نایشی
  • تزئینات باستانی مربوط به یونان و رم
  • ستون های دراماتیک
  • سقف های گنبدی شکل و بلند

فهرست